http://www.parsvi.com/video/877

گر  ز حال دل خبر داری بگو 

ور نشانی مختصر داری بگو 

 مرگ را دانم ولی تا کوی دوست 

 راه اگر نزدیکتر داری بگو

(مولوی)

 ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است 

 چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم 

 گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی 

 لاجرم ز آتش حرمان و هوس می جوشیم 

 حافظ ، این حال عجب با که توان گفت که ما

بلبلانیم ، که در موسم گل خاموشیم

آتشی در خرمن هستی من افتاده بود

تا برآرد روزگار از روزگار من دمار

 بشنو سخنی چو درّ و گوهر

از درّ و گهر گرانبهاتر

از قدرت کردگار داور

گویند مرا چو زاد مادر

پستان به دهن گرفتن آموخت               

کردم چو به عهد آه و شیون

بنشاند مرا به روی دامن

از هر خطرم بداشت ایمن

شبها بر گاهواره من

بیدار نشست و خفتن آموخت

بر َمه چو بریخت کوکب من

دانست ز گریه مطلب من

بوسید ز مهر غبغب من

لبخند نهاد بر لب من

بر غنچه گل شکفتن آموخت

 چون دید ضعیف و ناتوانم

در بر بگرفت همچو جانم

بوسید رخ و لب و دهانم

یک حرف و دو حرف بر زبانم

ا لفاظ نهاد و گفتن آموخت

در زحمت من چه رنج‌ها برد

من راحت و او ز من جفا برد

با من ز وفا به سر وفا برد

دستم بگرفت و پابه‌پا برد

تا شیوه راه‌رفتن آموخت

از اوست مرا هر آنچه نیکوست

ور قامت همچو سرو دلجوست

گر مغز بود مرا و گر پوست

چون هستی من ز هستی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست

كجايي؟ اي كه دلم بي‌ تو در تب و تاب است

چه بس خيال پريشان به چشم بي‌خواب است

به ساكنان سلامت خبر كه خواهد برد

كه باز كشتي ما در ميان غرقاب است

ز چشم خويش گرفتم قياس كار جهان

كه نقش مردم حق‌بين هميشه بر آب است

به سينه سر محبت نهان كنيد كه باز

هزار تير بلا در كمين ارباب است

ببين در آينه‌داري ثبات سينه‌ي ما

اگر چه با دل لرزان به سان سيماب است

بر آستان وفا سر نهاده‌ايم و هنوز

اگر اميد گشايش بود ازين باب است

مدار چشم اميد از چراغدار سپهر

سياه‌گوشه‌ي زندان چه جاي مهتاب است

زمانه كيفر بيداد سخت خواهد داد

سزاي رستم بد روز مرگ سهراب است

قدح ز هر كه گرفتم به‌جز خمار نداشت

مريد ساقي خويشم كه باده‌اش ناب است

عقاب‌ها به هوا پر گشاده‌اند و دريغ

كه اين نمايش پرواز نقش در قاب است

در آرزوي تو آخر به باد خواهد رفت

چنين كه جان پريشان سايه بي‌تاب است

گیرند همه روزه و من گیسویت

از جمله این دوازده ماه تمام

یک ماه مبارک است، آن هم رویت

ای در میان جانم و جان از تو بی‌خبر
از تو جهان پر است و جهان از تو بی‌خبر
نقش تو در خیال و خیال از تو بی‏نصیب
نام تو بر زبان و زبان از تو بی‌خبر
چون پی برد به تو دل و جانم که جاودان
در جان و در دلی، دل و جان از تو بی‌خبر
از تو خبر به نام و نشان است خلق را
وان‌گه همه به نام و نشان از تو بی‌خبر
شرح و بیان تو چه کنم زان که تا ابد
شرح از تو عاجز است و بیان از تو بی‌خبر
جوینــدگان گوهر دریای کُنه تو
در وادی یقین و گمان از تو بی‌خبر
عطار اگر چه نعره‏ی عشق تو می‌زند
هستند جمله نعره‏زنان از تو بی‌خبر

ما در ره عشق تو اسیران بلاییم
کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم

بر ما نظری کن که در این شهر غریبیم
بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم

زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم
وجدی نه که در گرد خرابات برآییم

نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم
اینجا نه و آنجا نه که گوییم کجاییم

حلاج وشانیم که از دار نترسیم
مجنون صفتانیم که در عشق، خداییم

ترسیدن ما هم چو از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم

ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست
گر سر برود سر تو با کس نگشاییم

ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است
بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم

دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز
رحم آر که ما سوخته‌ی داغ خداییم

رسیدیم رسیدیم همین جـا حرم ما است

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

بیایید بیایید کـه گـودال همیـن جـا است

مکانی که زنم من پر و بال همین جا است

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

همیـن جـا همیـن جا یتیم حسن افتد

اباالفضل اباالفضل دو دستش ز تن اُفتد

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

همین جا همین جا ز خون چهره بپوشم

علـی بـا لـب تشنـه زنـد بال به دوشم

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

همین جا همین جا ز شمشیر و ز خنجر

شـود چون گل پرپـر جوانـم علـی اکبر

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

همیـن جـا همین جا دهد آب سکینه

ز خون جگـر خـود به گل‌های مدینه

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

بمانید که اینجا پر از آتش و دود است

ز کعب نی و سیلی گل لاله کبود است

عجب شور و نوایی، عجب کرب و بلایی

فانوسهای اشک - غلامرضا سازگار

عشق کاری کرده که تبریز می سوزد در آه

بعدها تاریخ می گوید که چشمانت چه کرد؟

با من تنها تر از ستارخان بی سپاه

موی من مانند یال اسب مغرورم سپید

روزگار من شبیه کتری چوپان سیاه

هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق

کنده ی پیر بلوطی سوخت نه یک مشت کاه

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود

یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه

آدمیزادست و عشق و دل به هر کاری زدن

آدم ست و سیب خوردن آدم  ست و اشتباه

سوختم دیدم قدیمی ها چه زیبا گفته اند

"دانه ی فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه"

با دوست پریشانم وبی دوست پریشان

ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم

چون ابر که بر گنبد مینوست پریشان

مجموعه ی ناچیز من آشفته ی او باد

 آن کس که وجودم همه از اوست پریشان

 دست و دل من بر سر این سلسله لرزید

 در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

عليرضا بديع متولد بهار 1364 در شهر نيشابور است، بارقه هاي شعرش از دوران راهنمايي و در سال76 شکل گرفت. اما شعر را به صورت جدي و حرفه اي از سال 79 آغاز کرد.. خودش دليل شاعر شدنش اينگونه مي دهد: شاعر شدم که خوب بفهمم عذاب را نفر اول جشنواره هاي ملي کوثر، طريق جاويد، صبح ديدار و نخستين کنگره سراسري شعر ولايي در اين دو سال اخير او را به عنوان يکي از شاعران خوش قريحه و خلاق و جوان کشور مطرح ساخته است و باعث شد او را براي ديدار شعرا با رهبر انقلاب در ماه مبارک رمضان دعوت کنند و او نيز چه رندانه از اين فرصت استفاده کرد و با شعر زيبايش رهبر را به وجد آورد تا جايي که وقتي ايشان از شهرش سوال مي کنند و نام نيشابور را مي شنوند، خطاب به علي رضا بديع مي گويند: چه کسي مي گويد بعد از خيام و نظامي خدا چيزي به اين شهر نيافزوده است." از او تا کنون مجموعه شعري با عنوان "حبسيه هاي يک ماهي" انتشار يافته که به چاپ دوم رسيده است. همچنين دومين مجموعه اين شاعر به نام"گنجشک هايي براي معبد انجير " است.

شباهنگام
که می‌گیرند در شاخ "تلاجن" سایه‌ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم

ترا من چشم در راهم.
شباهنگام

 در آندم که بر جا

 دره‌ها چون مرده‌ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرَم یادآوری یا نه

 من از یادت نمی‌کاهم

ترا من چشم در راهم

(علی اسفندیاری)

زندگینامه در ادامه مطلب

زندگینامه شاعر در ادامه مطلب

وین چنین چشم و چراغ نوبهاران کن مرا

باد را همرزم طوفان کن که بیخ ظلم را

برکند از خاک و باز از بیقراران کن مرا                                 

خوش ندارم زیر سنگی جاودان خفتن خموش

هر چه خواهی کن ولی از رهسپاران کن مرا

   استاد دکترمحمد رضا شفیعی کدکنی        

زندگینامه استاد در ادامه مطلب

یاد باد آنکه سر کوی توأم منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
بر زبان بود مرا آنچه ترا در دل بود

دل چو از پیر خرد نقل معانی میکرد
عشق میگفت بشرح آنچه برو مشکل بود

آه از آن جور و تطاول که درین دامگه است
آه از آن سوز و نیازی که در آن محفل بود

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز
چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

دوش بر یاد حریفان بخرابات شدم
خم می دیدم، خون در دل و پا در گل بود

بس بگشتم که بپرسم سبب درد فراق
مفتی عقل درین مسئله لایعقل بود

راستی خاتم فیروزۀ بواسحاقی
خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود

دیدی آن قهقۀ کبک خرامان حافظ
که از سر پنجۀ شاهین قضا غافل بود

توضیحات در ادامه مطلب